Nog even het cadeau in vol ornaat. Teun had er toch een foto van gemaakt. 

Chips... net een leuk stuk geschreven, even verkeerde toets en alles weg... ahahhhahaha! Blijkbaar toch niet zo'n leuk stukje. Nu nog maar eens mijn verhaal proberen te verwoorden, maar zoals elke schrijver weet, dan word het anders. Wellicht toch beter.

Het konijntje, wat ik hier heb toegevoegd, is dit voorjaar een project geweest. Via linkedin kwam ik een oproep tegen van een schrijfster. Zij zocht iemand die illustraties bij haar verhaaltjes wilde maken. Dat leek mij wel wat. Toch had ik er pijn in mijn buik van. Het oude gevoel van toen ik een kind was, kwam boven. 'Ik kan dat eigenlijk niet. Adrie had dit moeten doen, die had het wel gekund. Wat jammer dat hij er niet meer is om dit op te pakken' en nog wat andere niet zo stimulerende gedachten. 

Ik heb een poging gedaan. Met de hoop dat de schrijfster het ook 'leuk' zou vinden en met als resultaat dit knuffelige konijntje. Gelukkig hadden we goede afspraken gemaakt. We zouden elkaar eerlijk zeggen wat we er van vonden. Dat hebben we gedaan, met respect voor elkaars grenzen, hebben we de samenwerking gestopt. Gelijk dacht ik, 'dan wordt dit het geboortecadeautje voor de baby van het nichtje van Antoon'. Gelijk maar een lijstje gekocht en vandaag hebben we het gegeven. Het heeft al die tijd op een plankje in mijn kantoor/atelier geduldig staan wachten. De namen van Finn zijn erbij gezet. Ik vind het een leuk geheel geworden. Weet niet zeker of de nieuwbakken papa en mama het ook leuk vonden, maar dat maakt mij niet meer uit. Blijkbaar is mijn ego al wat gekrompen. Smaken verschillen nu eenmaal. 

Over mijn atelier/kantoor heb ik nog niet eerder gesproken. Ik ben zooooo blij met mijn eigen 'hok'. Het heeft mij geholpen mijn roeping te vinden. Onder het toeziend oog en onder de stimulerende woorden van mijn coach ben ik namelijk gestart met een heel eigen project. Ik voel mij zo verbonden met deze nieuwe onderneming dat ik mij voor het eerst van mijn leven gevuld voel. Ben niet meer op zoek naar iets of iemand wat mij het gevoel moet geven dat het goed is dat ik besta of wat dan ook waar ik naar op zoek was. Ik ervaar geen leegte meer en dat voelt zo goed. 

Wat ik ga doen?

Nog even geduld. Ik werk hard aan de voorbereidingen. Heb al meer stappen gemaakt dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden of in het verleden durfde te nemen. De KvK, de Bank en de Belastingdienst weten al van mijn bestaan. Nu nog werken aan het 'gezicht' van de onderneming en de manier waarop ik naar buiten ga treden en er vertrouwen in hebben dat mensen mij weten te vinden. 

Eind september is er een deadline. Dus nog even door buffelen. 

Nieuwe foon!

Sinds een paar weken heb ik een nieuwe foon, het antwoord op mijn achterstand wat betreft mijn blog? Ik heb (al) mijn fans wel met hele lege handen laten zitten.
Die foon is trouwens een antwoord op een groot aantal vragen, zoals: vogels luisteren; kleine contacten hebben met mensen; berichten lezen; mij verbonden voelen met de wereld en de natuur. Ook met mijn oudste dochter. Ook trouwens met het heelal, ik heb zo'n verschrikkelijk leuke app, waar ik de sterren en planeten mee kan volgen. Jammer dat ik ook een leesbril 's avonds mee naar buiten moet nemen. Anders zie ik de sterren en hun namen nog niet op het kleine schermpje.
Ik verwacht dat het nu makkelijker is mijn blog bij te houden. Het gaat namelijk heel goed met het schilderen. Ik ben bezig met mijn tweede cursus portretschilderen. Zo leuk! Het is zo'n spannend proces. En ik moet daardoor mee schilderen mer de cursisten. Heb mijzelf al geschilderd, ik ben nog niet helemaal af en ben nu bezig met Antoon vast te leggen. Zijn foto houden jullie te goed. Dat moet ik toch via de Comp doen, dat lukt me niet via de foon.
Het is interessant te merken hou meer de methode is bekleift, nu ik het heb mogen verwoorden.

Ik ben nu ook met een ander project bezig. Ik wil daar nog niet al te veel over schrijven, omdat ik eerst wil zien of ik het wel kan. Ik ben in ieder geval druk met het bestuderen van mijn lievelingsdier, naast Cooper natuurlijk, het konijn. Mijn grote Rien Poortvliet is hier van grote steun. Hou me in de gaten, dan hou ik jullie op de hoogte!

Een nieuwe foon!

Sterrenbeelden, Firenze en Paulo Coelho

Eind oktober was het zover. Mijn eerste originele Sterrenbeeld verkocht. De maagd samen met het element aarde. Heel fijn voor mij. Niet alleen financieel, maar meer nog voor mij als artiest. Het bevestigde mijn gevoel dat dit is wat ik het liefst doe. Iets maken wat andere in vervoering kan raken. Is dat ego? Het kan best. Het lijkt misschien van de buitenkant zo? Is het misschien ook zo? Ik hoop het niet. Het voelt mij in ieder geval meer als emoties. Mijn ziel wordt geraakt. Mensen blij maken met de dingen die ik maak. Het maakt mijn ziel blij.

Waar ik ook erg blij van geworden ben is de reis die ik met Antoon naar de cultuurstad 'Firenze' heb gemaakt. Ik heb nog nooit zoveel kunst en goddelijke spiritualiteit in een korte periode tot mij genomen. Wat een prachtige stad. Ik had wat hoge verwachtingen. Dit komt omdat er binnen mijn schildersgroep altijd veel over Firenze wordt verteld, er zou veel energie te voelen zijn, vooral bij de werken van de grote meesters. Ik voelde helaas niet zoveel, behalve grote belangstelling voor hoe iets in die vroege tijden vorm kreeg. Grote bewondering ook voor de resultaten. Maar voordat je de energie werkelijk voelt, zullen er eerst wat barrières weg moeten vallen en zal de dagelijkse stress verdwenen moeten zijn voordat je je open kunt stellen voor energiestromen. Gelukkig op de laatste dag, op de heuvel van Michelangelo Buonarroti, onder de trillende klanken van de muziek van twee Indiaanse muzikanten, daar was dan die langverwachte totale ontspanning en het loskomen van emoties en het ontvangen van energie. Ik realiseerde mij dat die energie wel degelijk was binnen gekomen, ik had het alleen nog niet gevoeld. We hebben nog niet alles gezien, genoeg redenen om weer eens terug te gaan. 

Het laatste boek van Paulo Coelho hielp mij trouwens bij het vinden van dat korte moment van de ki (chi), de Aleph. 'Aleph, elk moment een nieuw begin' is weer een prachtig boek van hem. Wat kan deze man toch mooi verwoorden.

start cursus portret schilderen

Ooit al eens willen leren portret schilderen met olieverf?

Ik nodig je van harte uit mee te doen met de cursus die ik ga starten op

maandag 5 september 2011

tussen 19.30 en 22.00 uur

In ongeveer twaalf lessen van 2,5 uur werken we aan een portret zoals ook de

meesterschilders Titiaan en Rembrandt dat vroeger deden. Het schilderen gaat volgens een

methode die ik geleerd heb van Alexandra van Cruyningen.

Voor meer informatie kun je met mij contact opnemen.

:majukus@gmail.com

(06-23886392.

De tijd gaat hard!

Zo, het is weer wat rustiger op het werk. Intensieve dagen gehad. Ilse de Lange op de tv. Mooie live-muziek op de achtergrond. Dan kan ik eindelijk eens als mijn faceboeken, hyvzen, linked-innen, website en de blog bijwerken. In februari heb ik het laatst geschreven. En wat heb ik ondertussen geschilderd of getekend? Niet veel hoor. Ik heb nog één kikker opgezet in ei-tempera. Ik zal er morgen een foto van maken en uploaden.
Helaas pindakaas dus door alle drukke werkzaamheden op de Schoolsteeg geen tijd gemaakt om creatief bezig te zijn. Trouwens wel kleine tekeningetjes gemaakt. Met potlood op zwart papier. Lekker eenvoudig. Dat kun je pakken en zo weer weg doen. Ook met stiften. Ik heb op de NOT beurs prachtige metalic stiften gekocht en die houden heel mooi op zwart papier, veel mooier dan op wit. Heb ondertussen alweer nieuwe ideeën. Wil ook met hout gaan werken. Mooie bijzettafeltjes met wat complexe verbindingen maken en deze schilderen. Ook de oude ideeën gaan weer kriebelen. Dus toch nog een tweede ijsvogel. Een speciale soort zeepaard ligt ook nog te wachten en nu heb ik van een vrijwilliger ook nog een prachtige foto van een waterspin gekregen.
Het is bijna vakantie. Ik hoop dat ik dan weer tijd krijg om de ei-tempera schilderijen, de twee kikkers af te maken.
Wat ook niet hielp was het feit dat mijn schilderjuf niet meer zoveel, of eigenlijk, helemaal geen schilderlessen meer geeft. Ze is druk met schrijven. Ik moet het nu helemaal, dat was natuurlijk altijd al de bedoeling, op eigen krachten doen.
In november ben ik trouwens met Lois naar Disneyland Paris geweest. Helemaal in de ban van de Disney tekenfilms ben ik begonnen met een 3d pakket door te worstelen. Heel interessant. Misschien moet ik hier een cursus voor gaan volgen, want daar zou ik dan werk ik kunnen gaan zoeken. Heb hier al even naar gekeken. Een goede investering lijkt me, maar helaas is mijn spaarrekening niet groot genoeg. Ik wil dus beter in de slappe was komen te zitten of uberhaupt eens in de slappe was. Op zoek naar werk, dat ben ik dus. Maar mijn werk bij de Schoolsteeg is zo leuk? 20 uren zijn te weinig om voldoende te verdienen. Met schilderen wordt het ook niet echt wat, als ik daar niet meer tijd aan besteed. Mijn energie toch weer anders gaan gebruiken. tututuutututututututuutut....... het hoofd slaat op hol!!!!!!!!