Netwerkborrel

Tja, naast solliciteren is het ook gewenst dat ik mee ga doen aan netwerkborrels.

Als startende ondernemer krijg je daar uitnodigen voor. Als doodgebloede startende ondernemer had ik mij al wel eens aangemeld, maar altijd vond ik ook weer een excuus om niet te gaan. 

Nu is het kiezen of delen. Solliciteren of meedoen aan activiteiten waar je je netwerk mee kan vergroten. Hup naar buiten Maaike! Plannen genoeg, maar achter de geraniums komen ze niet tot bloei. 

Mijn kaartjes, versiert met een promotie van mijn doel, in de tas gedaan en op weg. Mijn kleurrijkste pakkie aangedaan. Want ik wil niet opvallen, maar toch stiekem eigenlijk wel. 

(Ik moet zelf hartelijke om deze uitspraak lachen. Want dat 'stiekem' verzin ik er nu even bij. Dat is eigenlijk gewoon oud gedrag, wat als vanzelf weer boven komt als het om carriere maken gaat. Ondergedrag noem ik dat. bah. Wat ik heb ik een hekel aan mijn eigen ondergedrag, maar in plaats van mijzelf daarin naar beneden te halen, lach ik er om. Dat is veel beter. Aanpakken en nieuw gedrag vertonen.)

In ieder geval. De opdracht voor de eerste bijeenkomst was aanwezig zijn, rondkijken en observeren. 

Gelukkig was dat niet zo'n moeilijke opdracht. De eerste spreker was ontzettend boeiend. Frank Krake vertelt zijn verhaal waarin hij, zoals hij dat zelf zegt, als 'Rampondernemer' uiteindelijk na echt niet te bedenken dieptepunten in zijn zelfstandige ondernemers bestaan, toch uitgroeit tot een succesvol ondernemer. Het verhaal om ons beginnende ondernemers vooral een hart onder de riem te steken en aan te moedigen vooral niet op te geven, maar door te gaan tot het bittere einde. 

Ik was alweer enthousiast.

Daarna borrelen. Tja en dat vind ik moeilijk. Vond het als jonge meid ook altijd al moeilijk mij staande te houden in het café, dus dat voelde niet anders toen ik mij gister op mijn eerste 'starterscafé' probeerde te bewegen. 

Ik had een strategie. Een strategie wat proefondervindelijk zich al had bewezen. Ben gaan zitten met mijn colaatje en heb de boel geobserveerd. Wie zijn hier allemaal? Wie ken ik? Wie denk ik te herkennen? Papiertje erbij en pen, wat schrijven. Mijn energie verzamelen en om mij heen houden. Mensen komen naar je toe, dat was de bedoeling en dat was het resultaat. Bingo. Leuk en interessant. Twee contacten gemaakt. Kaartjes uitgedeeld. Ik was al tevreden. 

Na het Café kwamen de sprekers. Boeiend en leerzaam. Linked-in toch weer oppakken, straks bij succesverhalen toch maar een administrateur inschakelen en vooral gaan voor passie. 

Een spel over netwerken gespeeld in een groep van vijf mensen. Dat was een prettige manier om contact te maken. Gelukkig was het doel om van het spel te leren, elkaar te leren kennen en niet om een prestatie te leveren. Er was niets goed of fout. Er zat wel een cadeau in het spel. Een joker. Het zat mij mee. De joker kwam op mijn pad. Ik kreeg als 'prijs' een spel waarin je kunt leren hoe je jouw klanten kunt vinden. Daar zaten Catherine en ik net op te wachten. Dat was waar wij het samen over hebben gehad. We weten wel wat we willen bieden, maar hoe vinden we nu die klanten die het willen afnemen?

Heerlijk zulke toevalligheden. Tijdens het spel ook nog leuke contacten gemaakt. Totaal geïnspireerd mij opgegeven voor het volgende starterscafé in december en straks blij aan de gang met LinkedIn. Ik zit weer op een pad. 

'Jan Kooijman' wordt 'Achter de regenboog'

Dubieuze titel al zeg ik het zelf. Maar na dit verhaal snap je wat er bedoeld wordt.

Mijn oudste dochter is gek op dansen. Ze kan daar al haar emoties in kwijt, iets wat in het dagelijkse leven
nog wel eens niet lukt. Op het toneel veranderd zij en samen met haar vriendin dansen ze de sterren van de hemel wat mij betreft. Maar ja. ik ben dan ook de moeder. Absoluut partijdig en bevooroordeeld. Voor haar laatste auditie voor de vooropleiding van de dansschool in Amsterdam, zag ze het allemaal even niet zitten. Alweer een aantal afwijzingen achter de rug, wist ze even niet meer of ze dit nog wel leuk vond en totaal in tweestrijd stond het huilen haar nader dan het lachten. Ik heb prachtige woorden gesproken, maar door mijn niet onpartijdige positie, nam ze deze niet meer serieus. 'Je hebt iemand nodig die je een goede peptalk geeft', liet ik haar weten. Bescheiden als ze is, zei ze 'Doe niet zo gek mam.....!!!!'.
Nou ik heb wel gek gedaan. Ik dacht Ali B. Die is sociaal invoelend. Die gaat vast iets doen. Dus hub een bericht via facebook naar Ali B. Twijfels! Toch maar op wat meer paarden wedden. Marco B. Ook sociaal invoelend. ook die een, net iets ander, berichtje gestuurd. Want ik wilde wel dat iedereen wist wie ik had geschreven. Als laatste heb ik Jan Kooijman geschreven.
Chips dacht ik Ik moet daar natuurlijk wel iets tegenover zetten. Alles moet wat mij betreft in balans zijn en voor niets gaat de zon op. Dus een berichtje er achteraan met daarin de opmerking dat ik graag er iets voor terug doe. Een kleurrijk schilderij was de beloning. Formaat zelf uit te kiezen. Wat een verrassing. Jan liet van zich horen. Een heel lief berichtje wat ik direct heb doorgestuurd naar dochterlief, want die was zich al flink in het zweet aan het werken. Zij helemaal onder de indruk, maar durfde Jan (helaas) niet terug te schrijven. Ik wel natuurlijk. Ondertussen dacht Jan vast 'wat heb ik nu aan mijn broek hangen een stalker'. Ja misschien wel een beetje zo bedacht ik mij. De ondernemer was toch in mij opgestaan en ik zag allemaal mogelijkheden.
Okay! Pas op de plaats. Jan reageerde op mijn reactie en NEE het was niet nodig om iets terug te doen. Het was voor hem een kleine moeite geweest. Ik begreep het. Toch heb ik iets geschilderd. ik had het nu eenmaal beloofd en ik wil mijn woord houden.  Het eindproduct heb ik als foto bijgevoegd. 'Jan' was geboren. Maar Jan wilde 'Jan' niet hebben. Dan maar naar een goed doel.

Ondertussen was ik al gecharmeerd van de stichting 'Achter de regenboog'. Een vrijwilligers organisatie die een aantal keren per jaar, verdeeld over vier gewesten, weekenden of dagen organiseert voor kinderen die een verlies te verwerken hebben. Afgelopen weekend vierden zij hun 20 jarig bestaan en ik had mij aangemeld om daarbij aanwezig te zijn. Ik dacht dat is leuk 'Een goed doel, een verjaardag'. Hoe leuk is het om het schilderij aan deze organisatie cadeau te doen. De afbeelding is ook nog een soort regenboog en als je goed kijkt, zie je een soort flap en verbeeldt het zelfs iets 'achter de regenboog'.

Het was een succes. Afdeling Oost was erg in haar nopjes. De andere waren jaloers. Ik kreeg nog extra aandacht, wat niet de bedoeling was, maar toch weer goed voor het moraal. Stom, dat visitekaartje er niet ingestopt, toch nog te bescheiden? Het was een hele goede en leerzame middag en veel gezellige, gelijkgestemde mensen ontmoet. Ik was een van de weinige, of misschien wel de enige, die niet verbonden was en nog niet wilde zijn. Misschien, als ik straks de opleiding heb afgerond en wat meer verdiept ben geweest in de materie van de rouw, dat ik dan mijn vrijwillige inzet ga aanbieden. Vooralsnog was het voorlopig een mooie eerste kennismaking. Ik heb wat gekregen en wat weg gegeven. De balans was daar en de circel was voor mij weer rond. 'Jan Kooijman' werd 'Achter de regenboog' ook een mooie titel voor een schilderij.

De creatiespiraal en de Cosmos

Alweer heel wat jaren geleden was ik volop bezig met mijn HBO studie Culturele Maatschappelijke Vorming. Ergens in deze periode werd ons het boek van Marinus Knoope, De creatiespiraal voorgesteld. Ik vond het toen al een heel inspirerend boek. Nu, tien jaar later, moet ik toch eerlijk bekennen dat ik mijzelf niet in positieve zin volgens deze reatiespiraal heb ontwikkeld. Hoe is dat toch mogelijk? Je leest een theorie en ziet het licht. Blijkt tien jaar later dat andere invloeden veel sterker zijn geweest dan die ene positieve. Helaas werkt die spiraal dus ook negatief en waarom neigen we als mens toch meer naar het negatieve ( even ieder mens over 1 kam scherend) dan naar het positieve?

Ik ben ondertussen aangekomen op bladzijde 120 van het boek. Opeens lijkt het mij dat ik het boek niet helemaal heb uitgelezen de vorige keer. Dan begrijp je letterlijk en figuurlijk waar het in mijn spiraal toch niet helemaal positief heeft ontwikkeld. Ik heb het hele theoretische deel niet gelezen of wel gelezen maar nooit meegenomen in mijn ontwikkeling. Het voelt alsof dit ook klopt. In theorie dacht, let op het woord 'dacht', ik het wel te weten, maar (let ook op het woord maar - alles voor het woord 'maar' berust eigenlijk op een onwaarheid) het lukte mij niet de theorie in de praktijk te brengen, al mijn ideeën om te zetten in resultaten.

Je kunt nog zoveel informatie en goede raad aangeboden krijgen, in de praktijk blijkt dat je er pas mee aan de gang kunt wanneer de tijd er rijp voor is. Het lijkt mij dat je dan ook als kind  met deze theorie moet beginnen wil het automatiseren en wil je je leven ten volle leven.

Ik ga er van uit dat dit voor ieder mens geldt en reageer alsjeblieft op de inhoud van deze blog als je een andere mening hierover hebt. Prikkel mijn en andermans gedachtes hierover. 

Het boek van Marinus is echt de moeite waard. Veel vragen worden beantwoord. Het mysterie van het universum lijkt mij bijna onthuld en dat meen ik oprecht.

Kijk ook vooral op zondag naar 'Cosmos: a spacetime odessey' op national geographic. Het mysterie van het universum wordt in dit programma van een heel andere kant belicht. De mens weet met de kennis van dit programma weer waar het vandaan komt en samen met de intellectuele wijsheid van Marinus moet het een keer goed komen.

Ik stel voor dat deze twee onderwerpen als vaste thema's binnen het onderwijs worden opgenomen. Bij de jeugd zul je toch moeten beginnen wil je resultaat willen behalen met betrekking tot deze positieve hervormingen en het redden van de Aarde. 

Mijn ogen geopend?

Gaat het dan toch allemaal werken met die blog?
Een aantal blogs geleden was ik nog steeds niet aan het schilderen, maar nu, na een heerlijke skivakantie in Italie, heb ik het penseel en de potlood weer ter hand genomen en een aantal projecten afgerond en nieuwe gestart. JeeeeHhhhhhhh!!!! Ik ben blij!
Eindelijk geen bericht dat donker gekleurd is, vol depressie en negatieve energie.
Eindelijk een bericht met hoop en vertrouwen. Er zijn nog wat dingen om uit te zoeken en plannen uit te werken en heel wat telefoontjes te plegen. Maar ik doe het.

Joeeeeepieeeee!!!!

Ik wil jullie mijn projecten zo graag al laten zien, want het wordt weer zo leuk.
Maar nog even geduld hebben.
Als het af is, zal ik het plaatsen.

Wat men zaait, dat zal men ook oogsten!

Een aantal weken geleden ben ik naar een seminar geweest van Bart van der Belt. Kennen jullie Bart?
Nee? Ga met hem kennismaken. Zijn seminars zijn reuze interessant, zeker voor mensen die een eigen bedrijf willen starten is de seminar voor weinig te volgen. Oké, de coachingsessie die Bart daarna aanbiedt is een stuk duurder, maar heb je nog wat om te investeren dan is dat volgens mij een prima keuze. Ik zelf kies daar niet voor, of dat slim is, dat vraag ik mijzelf nog steeds af. Ik wil mijzelf inhoudelijk versterken en zit daarom te denken aan een training op het vakgebied van Gebroken Hartjes. Kiezen, kiezen en kiezen. Ik vind het maar moeilijk de juiste keuzes te maken. Wat kiest je hoofd en wat kiest je hart? Wanneer is het een juiste keuze en wanneer niet? Pas achteraf weet je zeker wat je had moeten kiezen, maar dan is het dan ook een stuk makkelijk. Dat heet een koe in de kont kijken geloof ik. Ik zal het spreekwoordenboek er straks eens bijhalen.

In ieder geval kan ik zeggen dat Bart, zonder dat coachingstraject, je bruikbare tips meegeeft.
Zo begrijp ik uit zijn woorden: Ga het verschil maken, maak elk gesprek leuk, voeg waarde toe aan de contacten die je maakt. Luister (dus) naar je hart. Vanuit het spreken van je hart start je jouw business op.
Dit is in groot contrast met in ieder geval wat mijn hoofd mij constant blijft toeschreeuwen.

Mijn hoofd roept maar steeds: je hebt geld nodig, je moet geld maken. Zorg voor een goed betaalde baan en alle problemen gaan aan je voorbij. Volgens Bart en mijn psych is dat echter niet zo. Uit eigen ervaring weet ik nu eigenlijk ook wel dat het niet zo is, maar mijn hele systeem wilt of durft er nog niet aan toe te geven.

Mijn laatste gesprek voor een betaalde baan, had ik helemaal voorbereid. Ter voorbereiding zelfs het boek 'Scherp onderhandelen zonder bot te zijn' gelezen. Alles wat ik wilde bespreken had ik in een mindmap gezet. Goed bezig Maaike en wat assertief.
Helaas het gesprek en al wat er aan vooraf ging, ging precies zoals ik niet verwachtte en precies zoals in het boek stond en er werd precies aangeboden wat ik juist absoluut niet wilde. Ik was er verbaast van. Hoe kan dit nu zo helemaal anders lopen dan ik (weer) had verwacht? Toen had ik Bart zijn tips al wel gekregen en duidelijk mij nog niet eigen gemaakt. Na het zien van de video's van Bart viel dan eindelijk het kwartje.

De tijd is er nu rijp voor om dit principe eens echt uit te proberen. Geen werk meer en alle tijd van de wereld. Geloven jullie in sprookjes? Ik ondertussen wel.

Onze hond Cooper is een heel bijdehante hond. Hij kan koekjes uit tassen halen door de rits te openen. Hoe? Geen idee, wij zien het hem niet doen, want hij doet het alleen als hij alleen in huis is. Helaas lukt het hem met die rits niet altijd. Mijn beide jaszakken zijn dan ook van binnenuit open gegeten omdat ik zo slim ben, brokken of het tasje met brokken in mijn jaszak te laten zitten. Beide jassen zijn nog steeds bruikbaar, maar de één is te koud (bij zware koude) en de ander kan niet op de fiets, want dan ritst de rits van onderaf open en blijkt ie ook koud te zijn en die ziet er ook niet meer uit, dankzij onze lieve hond. Want met het vreten aan die jas, trekt hij die jas ook half van de kapstok. Want dan kan hij er zo lekker bij en is mijn winterjas dan ook aan de buitenkant behoorlijk gehandicapt geraakt. Hij is nog bruikbaar, maar ziet er van dichtbij verdrietig aan elkaar gemaakt uit. Voor op de fiets en voor het geval dat het koud wordt, heb ik dan ook eigenlijk een nieuwe jas nodig. Half lang voor over de rokjes die ik draag en het liefst van een bepaalde kleur. Ik kon hem niet vinden en heb de zoektocht gestaakt. De portemonnee liet het eigenlijk ook niet toe en de uitverkoop is alweer voorbij. Waarom ik dit verhaal vertel? Geduld, het plot gaat komen.

Vandaag een afspraak met mijn lieve Tante Bep. Tante Bep geloofd in mij, in mijn talenten en mijn karakter. Heerlijk is dat. Want zij gelooft nog meer in mij dan ik in mijzelf. Tante Bep is mijn 'oefenklant'. Het concept wat ik bedacht heb om mensen te laten inzien waar zij zitten in hun verdriet en hoe zij staan in het leven, probeer ik samen met haar vorm te geven. Vandaag zijn we een tweede sessie gestart. Vorig jaar hebben wij al een eerste sessie gedaan en zij is heel trots op het resultaat en krijgt daar hele positieve reacties op. Volgens haar zeggen is er zelfs iemand geweest die (in mijn ogen) veel geld heeft geboden voor het werkstuk en dat terwijl ik mijn werk nog niet voor € 30,00 verkocht krijg op marktplaats. Lichtelijk jaloers, maar snel daar overeen gestapt, zijn we de tweede sessie begonnen. Dat liep echt geweldig goed. Er is een enorme vooruitgang te zien in hoe mijn tante het penseel hanteert en ook hebben wij in één bijeenkomst een heel schilderij gemaakt, terwijl wij de vorige keer er drie bijeenkomsten voor nodig hadden. Wij waren allebei heel tevreden. Niet alleen over het resultaat, maar ook over een bepaald inzicht wat bij tante Bep naar boven kwam en waarbij een handelingsperspectief zich aandiende.

Vlak voordat ik weg wilde gaan, zegt Tante Bep: Heb jij behoefte aan een mantel? Ik heb er een voor je? Nou zeg ik, jeh, dat ligt eraan wat het voor een mantel is? Laat ze mij de jas zien en wat denk je? Inderdaad. Precies wat ik nodig had, wat ik zocht en in de juiste kleur en in heel mooie conditie, misschien iets te groot, maar de mouwen zitten goed.

Wat zeg je me daarvan? Het duurde even voordat het kwartje viel. Moet je nu zien. Niets praten over geld, niet denken in klinkende munten....... gewoon je hart volgen en je talenten uitdelen, je kwaliteiten zaaien. Deze oogst kwam zomaar uit een onverwachte hoek en volgens mij is dat wat men, inclusief Bart, bedoelt met de spreekwoorden 'Wie zaait zal oogsten' of 'Wat men zaait, dat zal men ook oogsten'. Vandaag heeft de praktijk de theorie voor de zoveelste keer bevestigd.... en nu.......

................. ga ervoor. Niets staat je in de weg.

Open je ogen in de rebound!!!

Open je ogen! Wat een prachtige titel voor deze blog, al zeg ik het zelf!

Deze laatste maanden waren weer hectisch en ondanks de weinig verplichtingen wil het schilderen nog altijd niet vlotten.
Ook op dit moment grijp ik liever nog even naar de letters, maar dat is eerder gelukkig. Beter naar de letters grijpen dan naar de fles.
Er is een grote ruimte ontstaan om te schilderen, te tekenen en te knutselen met kleuren.
Na een lange tijd van 'niet mezelf durven' zijn, is er weer ruimte om te ademen en te bewegen zoals ik dat prettig vind. Geen druk meer van 'de ander' alleen maar eigen zeggenschap. De hersenen laten de druk langzaam los, het lichaam is nog altijd te gespannen, er vloeit nog veel kostbare energie weg. De yoga helpt, al is dit een langzaam werkende op diesel gestookt systeem. Vandaag wel twee stappen gezet om mijn lijf verder te helpen tot een geheel te worden met mijn persoonlijkheid en met mijn ziel. Ik heb de sport boksen uitgezocht en vanavond mag ik een proefles meedoen. Ben heel benieuwd. Door alle stress en het lege gevoel heb ik mij volgestopt met voedsel. Vandaag begonnen met een dieet. Nu de ziel nog. Straks gaat er muziek op en wordt de olieverf op het doek gesmeerd. Ik heb al weer heel wat ideeën, krijg alleen nog niet de structuur erin om het ook werkelijk te gaan doen. De uren en dagen vliegen voorbij met huishoudelijke zaken, maar ook met wezenlijke aandacht voor de dochters. Daar geniet ik dan wel weer reuze van, mijn dierbaarste schatten op deze wereld.
De werkkamer is opgeruimd. Ook hier is ademruimte ontstaan. Tijdens het opruimen kwam ik het seizoenen boek van Jaap Voigt tegen. Daar ook maar even wat spirituele kracht uithalen. De hersenschimmen wegpoetsen en ruimte maken voor een heldere geest.

Als bijna 50 jarige zit ik in de herfst van mijn leven zo lees is in het boek van Jaap. Dat klinkt dramatisch, maar ik zie dat Jaap ook lichtpuntjes ziet. Hij schrijft: 'Het is nu tijd om de balans op te maken en om na te denken over wat verworven is en daar lessen uit te trekken.' Dat is precies wat ik aan het doen ben.
'Ik trek mij terug uit wereldse zaken en vanuit het geweten wordt beoordeeld wat winst en wat verlies heeft gebracht. De krachten worden duidelijker evenals de zwakheden en hoe daar mee om te gaan.'

Een mooie uitspraak van Bill Cosby: 'De sleutel tot succes weet ik niet, maar de garantie voor mislukken is om het iedereen naar de zin te maken.' Deze kwam voorbij via 'De dagelijkse gedachten' en hoe waar is deze zin voor mij (en voor vele anderen). Mijn hele systeem is gebouwd om anderen te dienen, er voor anderen te zijn. In mijn geval is het een levensdoel, de wereld (letterlijk en figuurlijk) mooier te kleuren. Alleen de manier waarop is nog altijd niet duidelijk. Hoe kun je dit in een balans brengen dat je geen energie meer weg laat vloeien maar dat je energie krijgt, dat je bij jezelf blijft en toch het de andere naar de zin maakt? Dat het opbouwend is en het vooral niet jezelf afbreekt? Er zijn nog genoeg vragen en te weinig antwoorden. Ik laat het los. Dat is de winst. Ik laat alle vragen los, omdat ik weet (en ervaren heb) dat er als vanzelf antwoorden zullen komen.

Anderen hebben daar wel een duidelijke kijk op, maar wat weten zij nu eigenlijk van mij? Hebben zij zich genoeg in mijn verdiept? Of kijken ze alleen naar dat wat ik laat zien of juist wat ik niet laat zien? Meneer Oosterhuis heeft hier een mooie tekst van gemaakt 'Ken je mij, wie ben ik dan? Ken jij mij beter dan ik?

Er komt veel samen in deze dagen. Mijn ogen zijn weer eens geopend en nu maar hopen dat ze open blijven en zich niet sluiten voor wie ik ben en voor wat de ander nodig heeft. Ik stop alle ervaringen van de laatste maanden (en jaren) in een potje, roer flink en vertrouw er op dat er iets moois uit komt.

'Jan Kooijman'

Een uitleg over 'Pijnlijke schoonheid'

Na het zien van de film 'Verliefd op Ibiza', waren mijn dochters en ik het erover eens. Jan Kooijman is adembenemend mooi en niet alleen aan de buitenkant. Op facebook plaatste ik de opmerking: 
'Wij kijken de film 'Verliefd op Ibiza' . Ik zit met Lo en Ro zwijmelend te kijken naar de pijnlijk mooie Jan Kooiman! Ahahaha wat is die man leuk!'

Daarop kwam de vraag: hoe kan iets nou pijnlijk mooi zijn?

Nou dat wilde ik voor mijzelf ook wel eens uitleggen, dus heb ik daar iets over geschreven. Het is ook terug te vinden op facebook, maar wil het stukje graag ook in mijn Blog bewaren. Er zijn op Wikipedia meerdere ideeën terug te vinden over schoonheid. 
Deze quote bijvoorbeeld:
'Schoonheid is een idee of gevoel van aangenaam uiterlijk of innerlijk, uitstraling van een persoon, dier, (kunst) object, landschap of aangenaam geluid, in het bijzonder muziek. Schoonheid is niet volledig subjectief. ' 
We hebben allemaal onze ideeën over 'schoonheid'. Het 'schoon' in het woord heeft te maken met het schoon zijn van onzuiverheden. Wat je dan maar ook als schoonheid benoemd, het is zuiver, zonder fouten en oneffenheden, het treft je, geeft je een beleving van genoegen, bevestiging, betekenis of goedheid. een gevoel van compleetheid, verwondering en vervulling.
Wanneer je met schoonheid in aanraking komt heeft dat aantrekkingskracht en invloed op het emotioneel welzijn.
In Wikipedia staat ook: ' In zijn diepgaandste zin zou schoonheid een ervaring van positieve weerspiegeling over de betekenis van het eigen bestaan kunnen veroorzaken. '
Met andere woorden is het ervaren van schoonheid een reflectie van je eigen 'goedheid' van dat wat we in de spiritualiteit nastreven te bereiken, goedheid en schoonheid kunnen dan ook doelen zijn in dit aardse leven.
Doelen die niet voor iedereen zomaar binnen handbereik liggen. In veel gevallen is het hard werken om schoonheid en goedheid te ervaren en dit uit te dragen.
Volgens mij kan schoonheid dan ook als pijnlijk worden ervaren. Het besef dat schoonheid bestaat, dat het in je nabijheid is, maar dat je wezen het nog niet werkelijk kan aanraken of ervaren, kan als pijn ervaren worden.
Daarnaast kan schoonheid een schok geven in het gevoelsgebied rondom het hart. De ziel wordt geraakt. Iets wat als mooi ervaren wordt, kan dus ook pijn veroorzaken.
Tegenover schoonheid staat lelijkheid. Wanneer je last hebt van het nastreven van perfectionisme is deze grens heel dun. Dan is alleen absolute schoonheid goed genoeg en zal dat wat minder is ook als pijnlijk ervaren worden.

Volgens Plato
Voor Plato (428 v. Chr. - 354 v. Chr) was kunst een slechte imitatie mimesis. Volgens hem was een voorwerp slechts een kopie van een ideale werkelijkheid of idee. Kunst was een imitatie van een voorwerp en dus een kopie van een kopie. Alle imitaties slaagden er op geen enkele manier in om de werkelijkheid uit te beelden.

Volgens Aristoteles
De Atheense school, Stanza della Segnatura, Vaticaan
Aristoteles (384 v. Chr.- 322 v. Chr.) leerling van Plato, beschreef tragedies en stelde dat iets schoon of mooi is wanneer er niets aan toegevoegd of van afgehaald kan worden zonder dat het slechter wordt. Schoonheid is een objectieve en inherente eigenschap van een voorwerp en heeft te maken met de functie en proporties van het voorwerp. Naarmate een (kunst)-voorwerp beter lijkt (mimesis) op het af te beelden voorwerp, is het kunst-object schoner.

Volgens Kant
Immanuel Kant(1724-1804) en eerder al Alexander Baumgarten (1714 - 1762) ontwikkelden de theorie van esthetica. Kant schrijft in Kritik der Urteilskraft over smaak en het vermogen om schoonheid te beoordelen. Ruwweg stelt de filosoof dat er geen objectieve methode is om schoonheid te kunnen vaststellen. Schoonheid bestond voor Kant enerzijds uit activiteiten van degene die een object (kunstwerk) observeert (zien, denken en de indrukken die het kunstwerk maakt) en daarnaast ook uit kenmerken van het object zelf.



In de vakantie heb ik een eerste boek van de schrijver Dan Brown gelezen. Wat kan die man geweldig schrijven, feiten en fictie door elkaar, gewoon aanstekelijk. Een nieuwe uitdaging is geboren: het doornemen van werken van bekende filosofen.