Belastingdienst

Nog geen opdracht binnen, maar al druk in de weer met de Belastingdienst. En nee, ik zie hem niet als vriend, maar zie hem ook niet als vijand. Ze kunnen het nog altijd niet leuker maken, maar wel gemakkelijker. Op de fiets, wat ontzettend gezond, ben ik gisteren naar de bijeenkomst geweest waar de Belastingdienst mij alles heeft verteld over de IB en de OB. Nooit gedacht dat ik zelfs dat leuk zou vinden, maar daar gaat dit verhaal natuurlijk niet over. Dan kan ik je beter verwijzen naar de betreffende website. Tijdens zo'n bijeenkomst, waarvoor je liefdevol wordt uitgenodigd, kom je andere nieuwe zelfstandige  ondernemers tegen. Dat kan leuk zijn en minder leuk, maar in ieder geval was het voor mij leerzaam. Ik heb positief genetwerkt. Een nieuwe ondernemer die lijsten gaat maken. Dat is leuk. Met de door mij uitgezochte speciale gouache verf kan alleen op papier  (oftewel zuigende ondergronden) geschilderd worden. Deze prachtige kunstwerken kunnen worden ingelijst en als een herinnering waardevol aan de muur worden opgehangen. Leuk contact, want zo helpen beginnende zelfstandige ondernemers elkaar, zo mag ik hopen natuurlijk. Dit was de positieve ontmoeting. De wat mindere ontmoeting, maar evengoed inspirerend en vooral één waarmee ik nog meer met mijn beide benen op de grond ging staan, was met een mevrouw die schuin tegenover mij zat.
Bij het horen van mijn bedrijfsnaam en mijn leuze 'Kunst in de laatste levensfase', leek zij geïnteresseerd, maar wel op een gesloten manier. Zij maakte  na de sessie contact met mij en vroeg mij waarom ik de naam 'Gebroken hartjes' had gekozen. Dat had toch immers niets met sterven en de dood te maken, alleen met liefdesverdriet? Na mijn uitleg begreep ze het al beter, maar toch. Zij vertelde mij dat twee jaar geleden haar man was overleden en zij kon zich niet voorstellen dat mensen die weten dat ze gaan sterven behoefte hebben aan schilderen. Ik sprak over een helende werking, maar ik bedoelde vast accepteren, want beter werden deze mensen toch niet meer? Ik was zo druk om mijn goede intenties uit te leggen en mijzelf te verdedigen dat ik pas op mijn fietsje weer richting huis bedacht dat deze mevrouw wel eens nog erg boos en waarschijnlijk ook nog altijd heel verdrietig zou kunnen zijn. Mensen die overbleven hadden vooral troost en heling nodig zo liet zij mij nog weten.                    Zo de eerste valkuil is aan mijn voeten verschenen die ochtend. Ik hoef niet mijn eigen intenties te verdedigen aan mensen die zich tot mijn richten. Ik moet open staan voor de energie van die ander. Als ik niet zo druk was geweest met mijn eigen ik, mijn eigen plan, had ik kunnen reageren op de behoefte van de medemens die mijn aandacht vroeg. Ze verpakte die behoefte dan ook zeer goed met een grote dosis .... ja van wat eigenlijk? Ik had er door heen moeten prikken en de energie weer terug kunnen leggen. Het heeft mij wel weer aan het denken gezet. Ondanks dat ik mij liefdevol wil vast houden aan mijn gekozen doelgroep, zou ik natuurlijk ook kunnen gaan schilderen met mensen die in de rouw zijn vanwege het verlies van hun dierbare of samen kunnen gaan schilderen met mensen die nog hoop hebben op genezing?

De wereld is te groot voor mij. Ik zou iedereen willen redden, maar dat kan nu eenmaal niet. Focussen Maaike! Zo heb ik van mijn coach geleerd. Het wordt langzaamaan tijd! Welk product het dan ook moge zijn, ik voel dat ik mij, als is het langzaam, klaar maak voor de eerste opdracht in het kader van 'Gebroken hartjes'.

Een nieuwe onderneming geboren!

Per 1 september 2012 ben ik een nieuwe onderneming begonnen. Gebroken Hartjes is de naam! Na 4 weken intensieve voorbereiding zijn Antoon en ik naar de uitvaartbeurs 2012 geweest. Deze is eens in de vier jaar en het is goed om daar naar toe te zijn geweest. Ik heb met veel bedrijven en personen kennis gemaakt en wat even zo belangrijk is, zij met mij. Ik was helemaal in mijn nopjes en had tot steun meegenomen mijn relatiegeschenk, een start van het plantje 'Gebroken Hartje' die we aan iedereen hebben uitgedeeld. Dat mocht blijkbaar helemaal niet, maar dat bedacht ik mij toen we net de auto uitstapte op het parkeer terrein. Ahaha lekker op tijd, dan maar door zetten. De brutalen hebben de halve wereld.
Kunst in de laatste levensfase. Dat is waar het om draait. Het is nu belangrijk dat mensen, uitvaartcentra en betrokken organisaties mij gaan vinden. Wat ik te bieden heb, is niet aan te prijzen op 'de markt'. Mensen moeten mijn oplossing weten te vinden. Wat voor oplossingen heb ik dan in mijn winkeltje? Ondersteuning tijdens het afscheid nemen van een leven. Ontspanning dmv in een flow komen, werken of kijken naar vormen, kleuren en gezichten. In balans komen door het kijken naar, werken met en ervaren van kleuren. Ik weet zelf hoe verrijkend en helend schilderen werkt, ik zie wat voor effect het heeft op anderen. Ik wil juist mensen met verdriet en pijn deze helende werking helpen ervaren.
Gisteren naar de open dag naar Hospice Dome geweest in Amersfoort. Het is lastig: ik ben oprecht geïnteresseerd in het bedrijf en wat ze doen, maar heb daarnaast een eigen agenda. Ik moet nog leren dit krachtig doch in harmonie met de omgeving te brengen. Ik deed het gister wel ok, maar merkte ook een gesloten reactie van de vrijwillige medewerker van de Hospice. Ik moet daarmee leren omgaan. Meer in relatie gaan en een gesprek aangaan en niet teveel een monoloog neerzetten. Ach al doende leer ik met elke stap die ik maak. Ondertussen alweer een aantal ideeën op papier gezet en nu aan de schilder. Maar ik moet ook trainen, het lijf vraagt ook wat, de hond laten bewegen, naar een verjaardag en de belasting aangifte regelen. Ahaha nog geen opdracht binnen, maar administratief alweer ontzettend veel tijd kwijt. Hup aan de slag, de energie begint alweer te stromen!

Maaike op de uitvaartbeurs!

Beursgang

Vandaag is de eerste dag dat ik officieel naar buiten ben getreden met mijn onderneming met de naam 'Gebroken Hartjes'. Gebroken Hartjes wil door middel van kunst en kleur ondersteuning bieden aan mensen in hun laatste levensfase of aan hun nabestaanden. Heb samen met Antoon heel veel contacten gemaakt met grote en kleine ondernemingen
Nu weer hard aan het werk: schilderen, netwerken en de administratie. Ik heb zo veel nieuwe ideeën opgedaan!

Het wordt een week met nieuwe ervaringen. Dinsdag ga ik 100 plantjes Dicentra Spectabilis ophalen bij de kweker. Waarom? Dat wordt mijn PR materiaal. Antoon, Arjen en ik hebben samen iets leuks samen gesteld en dat ga ik aanstaande donderdag presenteren. Donderdag wordt de dag dat Maaike naar buiten komt met haar nieuwe onderneming. Antoon en ik gaan samen namelijk naar een beurs? Welke ? Dat blijf voor de lezer nog even spannend.
Dit alles is mogelijk gemaakt onder begeleiding van coach Edmay en BSR (Body Stress Release praktiseerster) Suzanne. De lichamelijke ontspanning en het geestelijke loslaten hebben mij in balans gebracht. Mijn natuurlijk- en mijn kunstbeen (zo noem ik de peilers van mijn bestaan altijd) zijn nu in balans.
Volgende week start trouwens weer een serie portret schilderen. Gezellig!

Nog even het cadeau in vol ornaat. Teun had er toch een foto van gemaakt. 

Chips... net een leuk stuk geschreven, even verkeerde toets en alles weg... ahahhhahaha! Blijkbaar toch niet zo'n leuk stukje. Nu nog maar eens mijn verhaal proberen te verwoorden, maar zoals elke schrijver weet, dan word het anders. Wellicht toch beter.

Het konijntje, wat ik hier heb toegevoegd, is dit voorjaar een project geweest. Via linkedin kwam ik een oproep tegen van een schrijfster. Zij zocht iemand die illustraties bij haar verhaaltjes wilde maken. Dat leek mij wel wat. Toch had ik er pijn in mijn buik van. Het oude gevoel van toen ik een kind was, kwam boven. 'Ik kan dat eigenlijk niet. Adrie had dit moeten doen, die had het wel gekund. Wat jammer dat hij er niet meer is om dit op te pakken' en nog wat andere niet zo stimulerende gedachten. 

Ik heb een poging gedaan. Met de hoop dat de schrijfster het ook 'leuk' zou vinden en met als resultaat dit knuffelige konijntje. Gelukkig hadden we goede afspraken gemaakt. We zouden elkaar eerlijk zeggen wat we er van vonden. Dat hebben we gedaan, met respect voor elkaars grenzen, hebben we de samenwerking gestopt. Gelijk dacht ik, 'dan wordt dit het geboortecadeautje voor de baby van het nichtje van Antoon'. Gelijk maar een lijstje gekocht en vandaag hebben we het gegeven. Het heeft al die tijd op een plankje in mijn kantoor/atelier geduldig staan wachten. De namen van Finn zijn erbij gezet. Ik vind het een leuk geheel geworden. Weet niet zeker of de nieuwbakken papa en mama het ook leuk vonden, maar dat maakt mij niet meer uit. Blijkbaar is mijn ego al wat gekrompen. Smaken verschillen nu eenmaal. 

Over mijn atelier/kantoor heb ik nog niet eerder gesproken. Ik ben zooooo blij met mijn eigen 'hok'. Het heeft mij geholpen mijn roeping te vinden. Onder het toeziend oog en onder de stimulerende woorden van mijn coach ben ik namelijk gestart met een heel eigen project. Ik voel mij zo verbonden met deze nieuwe onderneming dat ik mij voor het eerst van mijn leven gevuld voel. Ben niet meer op zoek naar iets of iemand wat mij het gevoel moet geven dat het goed is dat ik besta of wat dan ook waar ik naar op zoek was. Ik ervaar geen leegte meer en dat voelt zo goed. 

Wat ik ga doen?

Nog even geduld. Ik werk hard aan de voorbereidingen. Heb al meer stappen gemaakt dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden of in het verleden durfde te nemen. De KvK, de Bank en de Belastingdienst weten al van mijn bestaan. Nu nog werken aan het 'gezicht' van de onderneming en de manier waarop ik naar buiten ga treden en er vertrouwen in hebben dat mensen mij weten te vinden. 

Eind september is er een deadline. Dus nog even door buffelen.